Mayasabha : ‘तुंबाड’ विसरा… हा सिनेमा मेंदू सुन्न करेल!
राही अनिल बर्वे दिग्दर्शित ‘मयसभा’ चित्रटाचे शेवटचे काही मिनिटं बघून तुमचे डोळे बंदच होणार नाही, तोंड उघडच राहील… ‘तुंबाड’ नावाचा एक कल्ट क्लासिक सिनेमा देऊन भारतीय चित्रपटसृष्टीला हादरवणारा जादूगार राही अनिल बर्वे आता आपल्यासाठी घेऊन आला आहे ‘मयसभा: द हॉल ऑफ इल्यूजन’.
महाभारतात पांडवांची एक मायासभा होती या सभेच्या जमिनी इतक्या चकचकीत होत्या की, समोर जमीन आहे की पाणी हे ओळखणं अशक्य व्हायचं . जिथे उघडं द्वार दिसायचं तिथे प्रत्यक्षात भिंत असायची, आणि जिथे भिंत वाटायची तिथून जाण्याचा मार्ग असायचा. ही पांडवांची मयसभा होती.
पण राहीने निर्माण केलेली मयसभा तुमच्या पासून असं काही लपवून ठेवत नाही, पण तरीही तुम्हाला ते दिसत नाही… जो पर्यंत ते दाखवलं जात नाही. ही एखादी साधीसुधी कथा नाही आहे, हा एक ‘अनुभव’ आहे. एक जुनं पडीक थिएटर जिथे फक्त चारच पात्रं आहेत आणि फक्त एक रात्र आहे. पण ही चार पात्रं ९९ मिनिटं तुम्हाला खुर्चीला खिळवून ठेवतात. मयसभा एक स्लो poison आहे जे हळुहळू तुमच्या मेंदूवर स्वार होतं.
चित्रपटाचा प्लॉट म्हणजे परमेश्वर खन्ना बॉलीवुडचा जुना प्रोड्यूसर. ज्याचं ते जुनं पडीक थिएटर ‘मयसभा’! परमेश्वर खन्ना बरीच वर्ष या थिएटरमध्ये आपला भूतकाळ, बरीच गुपित आणि ४० किलो सोनं घेऊन जगतोय जे कुठे आहे हे त्याच्याशिवाय कोणालाच माहिती नाही. तिथे त्याच्यासोबत त्याचा मुलगा वसू सुद्धा राहतो. मग या थिएटरमध्ये एंट्री होते रावराणा आणि झीनत यांची जे सोन्याच्या हव्यासापाई तिथे आलेत.
================================
================================
खजिना, लालसा आणि माणसाचा विक्षिप्त चेहरा या सगळ्याचा एक ‘जहरी’ कॉकटेल म्हणजे मयसभा. फक्त चार पात्रांवर हा डोलारा उभा करायचा म्हणजे परफॉर्मन्स सुद्धा तितकाच दमदार पाहिजे… आणि ही या चित्रपटाची सर्वात स्ट्रॉंग बाजू आहे. जावेद जाफरींचा हा त्यांच्या आयुष्यातला सर्वात कडक परफॉर्मन्स आहे. त्यांना असा रोल कधी ऑफर केलाच गेला नाही. त्यामुळे या माणसात कीती क्षमता आहे हे आपल्याला कधी कळालंच नाही. देहबोली पासून ते तो आवाज… अंगावर काटे!
तुम्हाला वाटणारच नाही की हा माणूस तकेशीस् कॅसलला आवाज द्यायचा. चित्रपट संपल्यानंतर तुमच्या डोक्यात जावेद जाफरींनी उभा केलेला परमेश्वर खन्ना फिरत राहील. जेवढं पिशाच्चमय काम केलंय तेवढंच निरागस काम मोहम्मद समादने ते थिएटर आणि त्याचा बाप हेच जग होऊन बसलंय. या जगात पहिल्यांदा येतो तो म्हणजे रावराणा जो दीपक दामले यांनी साकारला आहे. तुंबाड मधला त्यांनी सकरलेला लालची राघव सोन्यासाठी जितका हापापलेला असतो तितकाच रावराणा सुद्धा आहे.
या सगळ्यात आणखी एक पात्र म्हणजे झीनत जे वीणा जामकर ने साकारलय आणि खूप अचाट काम केलंय प्रत्येक intention मागे तिचा एक चेहरा आहे एक स्माइल आहे. जी तुम्हाला आणखी मयसभेत खेचते. या चारही जणांमुळे हे भयाण जग जीवंत झालंय…यात आणखी तीन पात्र आहेत ते म्हणजे अंधार, धूर आणि ते theater.
राहीने कोणतंही भारी भरभक्कम VFX न वापरता, फक्त अंधार धूरा आणि कॅमेरा अँगलच्या जोरावर असं वातावरण तयार केलंय जे तुमच्या मेंदूत धिंगाणा घालत राहतं. राही बर्वे व्हिज्युअल मास्टर आहे. तो प्रत्येक फ्रेम एखाद्या चित्रासारखी तुमच्या समोर मांडतो. त्यासाठी सिनेमॅटोग्राफरचही कौतुक कारण एकाच भव्य जुनाट थिएटरमध्ये चित्रपट घडत असला तरी कुठेच तुम्हाला फ्रेम सारखी वाटत नाही. या चित्रपटाचं साउंड डिझाईन सुद्धा कमाल आहे पडद्यावरचा प्रत्येक आवाज तुम्हाला मयसभेत खेचून घेतो.
================================
================================
काही लोकांना चित्रपटाची ‘ट्रीटमेंट सुरुवातीला स्लो वाटेल पण मयसभा हा एक सावकाश चढणारा नशा आहे आणि त्याची मजा त्यातच आहे. हे लेखक दिग्दर्शक राही अनिल बर्वेला परफेक्ट माहितीये. तुंबाडला डोक्यात ठेवून हा चित्रपट पाहू नका… तुंबाड’चे निकष बाजूला सारून गेलात, तर हा एक मास्टरपीस आहे.
थोडक्यात सांगायचं तर… ‘मयसभा’ लुभावणारा आहे, मनमोहक आहे, फसवा आहे.. पण खरा आहे. यात एकदा शिरलात की बाहेर पडण्याचा कोणताही मार्ग उरत नाही. Climax पाहून तुम्ही थक्क व्हाल. हा चित्रपट पाहिल्यानंतर तुम्हाला अनेक प्रश्न पडतील, तुम्ही अस्वस्थ व्हाल पण हा अनुभव तुम्ही विसरणार नाही. त्यामुळेच हा चित्रपट तुम्ही चित्रपटगृहात जाऊनच पाहा!
कलाकृती मिडिया मयसभा चित्रपटाला ५ पैकी देत आहेत ४.५ स्टार्स!
-सुशांत अभंग