मी नेहमीच म्हणतो, आपल्या देशातील चित्रपट प्रेक्षक संस्कृतीचे मोजदाद करणारा असा कोणताही तराजू, थर्मामिटर, कॉम्प्युटर, मोजमाप नाही. तुम्हाला कदाचित आश्चर्य
माणसाच्या आयुष्यातील महत्वाच्या नात्यापैकी एक म्हणजे, अतिशय चांगला विश्वासाचा मित्र. आयुष्यातील चढउतारातील त्याची साथ मानसोपचारतज्ज्ञाची अजिबात गरज भासू न देणारी.
याच राजश्री प्राॅडक्सन्सचा सूरज कुमार बडजात्या दिग्दर्शित "हम साथ साथ है" (Hum Saath Saath Hain) ( मुंबईत रिलीज ५ नोव्हेंबर
मोहब्बते (mohabbatein) पाहताना अशा प्रेमाच्या डायलॉगाची भरपूर रेलचेल तर मिशन कश्मीर पाहताना ढिश्यूम ढिश्यूम भरपूर.
काही काही बातम्या फारच धक्कादायक असतात हे तर सर्वकालीन सत्य. (डिजिटल युगात तर फारच) आचार्य अत्रे लिखित "तो मी नव्हेच"
मनोज कुमार (Manoj Kumar)च्या अभिनयावर दिलीप कुमारचा प्रभाव आहे, यात आश्चर्य नाही. दिलीप कुमार अभिनयाचे विद्यापीठ असल्यानेच ते स्वाभाविकच.
मनमोहन देसाई दिग्दर्शित "रोटी" (Roti)च्या प्रत्येक डायलॉगवर (अर्थात संवादावर) पब्लिक फिदा होते. चित्रपट हे दृश्य माध्यम असले तरी आपल्या देशात
अमिताभ बच्चन जे जे करायचा ते मॅडम रेखाने ही करणे यात आश्चर्य नव्हतेच आणि यशस्वी माणसाला "फाॅलो" करायचे नाही तर
शीर्षक हे लेखाची ओळख स्पष्ट करते याची तुम्हा जाणकार रसिक प्रेक्षकांना कल्पना आहेच. अशा वेळी "सुभाष घई नायक, सहनायक" असे
अशोक सराफ व निवेदिता सराफ यांच्या अंधेरी (पश्चिम)तील घरी जाण्याचा योग आल्यावर दरवाजा उघडला गेल्यावर उजव्याच बाजूला "धनंजय माने येथेच