मी गिरगावातील गल्ली चित्रपट आणि एकपडदा चित्रपटगृह अर्थात सिंगल स्क्रीन थिएटर्स संस्कृतीत लहानांपासून चित्रपट एन्जॉय करीत करीत आल्याने माझ्या मनात
चित्रपटाचे संवाद कधी खूपच अर्थपूर्ण असतात, बोलके असतात, बोचरे असतात. त्यातच तो संवाद गुलजार यांनी लिहिलेला असेल तर, ‘आंधी’ मधील
कपिल शर्माचा शो आपण ‘विनोद’ म्हणून पाहतो, त्यातच चित्रपटसृष्टीतील जुन्या काळातील अनेक वेगळ्या गोष्टी समजतात आणि पूर्वीची चित्रपटसृष्टी कशी होती
आपल्या बहुभाषिक आणि बहुसांस्कृतिक देशातील चित्रपट संस्कृतीत अनेक लहान मोठे घटक समाविष्ट आहेत. आणि ती एक खूपच मोठी सांस्कृतिक आणि
सोशल मीडियात नुसती नजर टाकली रे टाकली की त्यात रश्मिका मंदाना अतिशय उत्साहाने एक तर विमानतळावर येत असते अथवा विमानतळावरुन
१९९३ साली दिग्दर्शनातील पहिला चित्रपट ते २०२६ मध्ये दिग्दर्शनातील तब्बल छत्तीसावा चित्रपट या वेगाचे कौतुक करायचं की नवल वाटतं? तेहतीस
वीस एकवीस वर्षांची कारकीर्द आणि वय वर्षे अडतीस. इतकेच नव्हे तर, आजही लोकप्रिय आहे, फाॅर्मात आहे, फॉलोअर्स आहेत, मागणीही आहे
रमेश सिप्पी दिग्दर्शित ‘शोले’ (१९७५) कायमच चर्चेत असताना त्यात एक फंडा कायम असतो, ‘श़ोले’ थिएटरमध्ये चक्क पाच वर्षे मुक्काम ठेवून
पिक्चर असावा ‘दीवार’ सारखा… मुंबईतील प्रदर्शनास (२४ जानेवारी १९७५) तब्बल एकावन्न वर्षे पूर्ण होऊनही ही ‘दीवार’ अतिशय मजबूत. सिंगल स्क्रीन
नागिन के ‘इंतकाम का ज्वाला कोई ताबीज शांत नहीं कर सकती’, हा शाप एका इच्छाधारी नागिणीचा. ती होती राजकुमार कोहली