राजकुमार संतोषी दिग्दर्शित "घायल" (१९९०) आणि "दामिनी" (१९९३) च्या खणखणीत यशाने सनी देओल म्हणजे रुपेरी पडद्यावर जोरदार शोरदार आव्हानात्मक डायलॉगबाजी
शुक्रवार १५ ऑगस्ट १९७५. असं म्हणता क्षणीच चित्रपट रसिकांच्या किमान तीन पिढ्यांच्या डोळ्यासमोर हमखास येते, जी. पी. सिप्पी निर्मित व
आजच्या ग्लोबल युगातील डिजिटल पिढीला कदाचित आश्चर्य वाटेल, पण एकेकाळी दोन लोकप्रिय नायक ( पब्लिक भाषेत हीरो) एकाच चित्रपटात एकत्र
परवीन बाबीकडे ग्लॅमरस रुपडं होतं, झीनत अमानच्या स्पर्धेत टिच्चून टिकून होती, यश चोप्रा, मनोजकुमार, मनमोहन देसाई, प्रकाश मेहरा, रवि टंडन,
ग्रामीण भागातील अनेक खेड्यापाड्यातील सिंगल स्क्रीन थिएटर्स अर्थात एकपडदा चित्रपटगृहात बाहेर चपला काढून प्रेक्षक "जय संतोषी माँ" चित्रपट भाविकतेने पाह्यला
"क्रांतीवीर" (Krantiveer) नाना पाटेकर अतिशय रोखठोक थेट संवाद बोलतोय तोच चित्रपटगृहातील अंधारातील हाऊसफुल्ल गर्दीतून हमखास तुफान टाळ्या, शिट्ट्यांचा प्रतिसाद मिळणे
आजही मला वांद्र्यातील ऐन दिवाळीतील मेहबूब स्टुडिओतील सुभाष घई निर्मित व दिग्दर्शित मुक्ता आर्ट्सच्या "कर्मा" (१९८६)चा भव्य दिमाखदार मुहूर्त आठवतोय.
आजही त्या रंगवून खुलवून सांगितल्या जातात.) मी अगदी शालेय/महाविद्यालयीन वयापासून ते अगदी मिडियात येऊन हाताने खिळे लावण्याच्या पध्दतीपासून (पूर्वी वृत्तपत्र,
बरोब्बर बारा वर्षांपूर्वी म्हणजे २००२ सालच्या एका दिवाळी अंकात संजय लीला भन्साली दिग्दर्शित "देवदास" ( मुंबईत रिलीज १२ जुलै २००२)
जुन्या चित्रपटांवर बेहद्द प्रेम करणाऱ्या अनेक चित्रपट रसिकांची एक अनेक वर्षांची तीव्र इच्छा पूर्ण होतेय, दिलीप कुमार दिग्दर्शित "कलिंगा" (kalinga)