तारीफ पे तारीफ….कौतुकचं कौतुक हा तर चित्रपटसृष्टीचा अलिखित नियमच आहे. तेथील जिने का फंडा आहे. ट्रायलच्या वेळेस पिक्चर पाहण्यापेक्षा व्हाॅटसअपवर
सिनेमाच्या जगाबद्दलचे प्रश्न कसेही असू शकतात…. उपग्रह वाहिनीवर म्हणा वा यू ट्यूबवर म्हणा एखादे जुने सुपरहिट गाणे पाहताना आजच्या ग्लोबल
सिनेमाचे जग काही विचित्र अथवा आश्चर्यकारक गोष्टींनी खचाखच भरलयं. साधारण १९९०\९१ सालची गोष्ट. त्या दिवसात आम्हा सिनेपत्रकारांना मराठी व हिंदी
जुन्या गाण्यांचे कव्हर व्हर्जन (म्हणजे नवीन आवाज व अधिक वाद्याने जुने गाणे), रिमिक्स रुपडं (मूळ गाण्याची चाल बदलून, बोल अथवा
‘पिक्चरच्या जगात’ यशाचे फंडेही अनेक. त्यातीलच एक ब्रॅण्ड नेम. अथवा फ्रेन्चाईजी. अक्षयकुमार आणि खिलाडी असेच सुपरहिट नाते. एकाच नाण्याच्या दोन
एव्हाना मुंबईतील चित्रपट रसिकांच्या डोळ्यासमोर माटुंगा येथील अतिशय मोक्याच्या ठिकाणची अरोरा थिएटरची इमारत आणि ते खास करुन दक्षिण भारतीय प्रादेशिक
ते दिवसच वेगळे होते. थेटरातला पिक्चर, मेळे, रंगभूमी, रेडिओ, लाऊडस्पीकर, इराणी हाॅटेलमधील ज्यूक बाॅक्स अशी मनोरंजनाची साधने होती. उच्चमध्यमवर्गीयांच्या घरात
मला आठवतय, शाळेच्या दिवसात एका मराठी वृत्तपत्रात त्या काळातील एक सिनेपत्रकार कायमच अनिल 'ढ'वन (Anil Dhawan) असे लिहित असे. नि
पिक्चर पडद्यावर आला, पहिल्या शो ला हाऊसफुल्ल गर्दी झाली तरी तो पब्लिकने नाकारला, त्याच्यावर कायमचा फ्लाॅपचा शिक्का बसला, ज्यांनी रिकाम्या
"यश हेच चलनी नाणे" अशा मनोरंजन विश्वाच्या अलिखित नियमानुसार बरेच काही घडते…. बाहुबली ( पहिला व दुसरा), कांतारा, आरआरआर, ॲनिमल