मनमोहन देसाई माझ्या अतिशय आवडत्या दिग्दर्शकांनी एक. सत्तरच्या दशकात त्यांनी राजेश खन्ना व हेमा मालिनी या रोमॅन्टीक जोडीच्या "बाजीराव मस्तानी
चित्रपटसृष्टीच्या चौफेर वाटचालीतील अनेक छोट्या छोट्या गोष्टीत बरीच रंगत आहे. तुम्हाला कदाचित आश्चर्य वाटेल, सत्तरच्या दशकात रस्तोरस्ती वीजेच्या खांबावर लागलेली
लोग जिंदगी का सबसे छोटा और सबसे किमती लब्ज भुल गये है, प्यार. किसी बडी खुशी के इंतजार मे हम
इराॅस इंग्लिश चित्रपटांसाठी विशेष होते. टाॅवरिंग इन्फर्मो, एन्टर द ड्रॅगन, समर ऑफ 42 असे अनेक इंग्लिश चित्रपट येथेच हिट. इराॅस
आज चालत्या फिरत्या टॅक्सीत अगदी मोबाईलवरही रेडिओ ऐकायला मिळतोय. पूर्वीही हातात रेडिओ अथवा छोटा ट्रान्झिस्टर घेऊन कुठेही कधीही जाता येताना
गुलशन राॅय निर्मित व यश चोप्रा दिग्दर्शित "दीवार" (मुंबईत प्रदर्शित २४ जानेवारी १९७५) ला ४९ वर्ष होऊन देखील तो चित्रपट
डाॅ. आनंदच्या मनात प्रश्न येतो, "वह कौन थी?" ७ फेब्रुवारी १९६४ रोजी मुंबईत 'वह कौन थी ?' प्रदर्शित झाला त्यास
केंद्र शासनाकडून वैजयंतीमालाची पद्मभूषण पुरस्कारासाठी निवड झाली तेव्हा वैजयंतीमालाच्या अनेक वैशिष्ट्यांतील हे एक पटकन आठवलं. हेमा मालिनीने वैजयंतीमालाचे अभिनंदन केल्याचा
'मुझे जीने दो'मधील डाकूंचे आत्मसमर्पण ही वस्तुस्थिती होती. तसं प्रत्यक्षात घडले म्हणून चित्रपटात आले. सुनील दत्तचे वेगळेपण यातच आहे. दर्द
साठच्या दशकात अनेक चित्रपटांत अगदी शेवटी क्लायमॅक्सला मारामारी (हा त्या काळातील पब्लिकचा शब्द) असे आणि सत्तरच्या दशकात ती थोडी वाढली.