विनोद खन्ना म्हणजे चित्रपटसृष्टी आणि त्यात भटकंतीत रमलेल्या माझ्यासारख्या सिनेपत्रकारांसाठी व्ही. के. त्यांच पडद्यावरचे नि प्रत्यक्षातील अतिशय फिट्ट नि हॅन्डसम
"बॉबी" रिलीज (२८ सप्टेंबर १९७३. पन्नास वर्ष होऊनही हा चित्रपट तारुण्यात आहे ) झाला रे झाला आणि राज कपूरच्या 'आवारा',
उत्तम चित्रपट म्हणजे काय आणि त्याचा पुनःप्रत्ययाचा आनंद म्हणजे काय तर ते हेच असते. 'गाईड'सारखे क्लासिक चित्रपट पुन्हा पुन्हा बनत
एक छोटी भूमिका एखाद्या कलाकाराला ओळख मिळवून देते आणि त्याच्या कारकिर्दीला मार्ग सापडतो. मनमोहन देसाई दिग्दर्शित 'सच्चा झूठा' (१९७०) या
एकाच प्रकारच्या बातम्या अधूनमधून येत राहिल्याने आश्चर्याच्या अथवा कसल्याच धक्काचे काहीच वाटेनासे होते. अशीच ही बातमी. देव आनंद याचा जुहू
मुंबईतील बेस्ट बसचा प्रवास हा अनेक पिढ्यांना सुखावणारा आणि अनेकांच्या आपल्या काही विशेष आठवणी असणारा. याला चित्रपट अपवाद कसा असेल
चित्रपटासाठी थीम ठरते. पटकथेवर काम सुरु होते. संवाद लेखन सुरु राहते. हे घडत असतानाच मुख्य कलाकारांच्या निवडीची प्रक्रिया सुरु होते.
आप के दीवाने (दिग्दर्शक सुरेन्द्र मोहन), कामचोर आणि जाग उठा इन्सान ( दोन्हीचे दिग्दर्शन के. विश्वनाथ) आणि भगवानदादा (दिग्दर्शक जे.
हिंदी चित्रपटसृष्टीच्या अनेक अलिखित नियमांतील एक म्हणजे, सुपर हिट पिक्चरमधील अगदी छोट्याच छोट्या कलाकारालाही एखादी इमेज चिकटणे, नवीन चित्रपट मिळत
पडद्यावरच्या क्रिकेटच्या खेळी सांगायच्या तर सुबोध मुखर्जी दिग्दर्शित 'लव्ह मॅरेज' मधील (१९५९) देव आनंदने स्टेडियममध्ये बसलेल्या माला सिन्हाला उद्देशून गायलेल्या