चाळीस बेचाळीस वर्षांपूर्वीचा फिल्मी कट्ट्यावरचा एक संवाद… दादा कोंडके हिंदी पिक्चर काढत आहेत म्हटलं… हिंदी? मराठीत इतकं छान चाललय. “सोंगाड्या”
महाराष्ट्रात राहताना मराठी बोलता यायला हवे हे अगदी स्वाभाविक. आपल्या मराठी भाषेवरील प्रेमातून ते कौतुक असते. त्यातच चकाचक, स्पर्धात्मक हिंदी
आज दक्षिण मुंबईतील डाॅ. भडकमकर मार्गावरील (मागची पिढी या रस्त्याला आजही लॅमिन्टन रोड असे म्हणते. ते इंग्रजकालीन नाव आणि त्या
“हेरा फेरी” (Hera Pheri) म्हणताच चित्रपट रसिकांच्या एका पिढीला प्रकाश मेहरा दिग्दर्शित १९७६ सालचा मसालेदार मनोरंजक चित्रपट पटकन आठवतोच. अमिताभ
हिंदी पिक्चर म्हणजे फुल्ल एंटरटेनमेंट. याच्याशी कायमच बांधिलकी मानणारे दिग्दर्शक अर्थात आमचे गिरगावकर मनमोहन देसाई.
आपण अगदी कोणत्याही कलाकाराची कुंडली मांडली, बदलती नक्षत्रे पाहिली तरी त्यात त्याचे घोषणेवरच बंद पडलेले चित्रपट म्हणा, मुहूर्तावर म्हणा अथवा
मराठी चित्रपटसृष्टीच्या चौफेर वाटचालीतील एक ट्रेण्ड सेटर चित्रपट. कितीही वेळा पहावा कधीही कंटाळा येत नाही की फाॅरवर्ड करावासा वाटत नाही.
एक सुपरहिट पिक्चर फाॅर्मुला सेट करते हे हिंदी चित्रपटाचे वैशिष्ट्य. ते करताना त्यातच काही वेगळे करता येईल का असा व्यावसायिक
आपणा वाचकांपैकी आज देश विदेशात कुठेही असलेल्या अशा साठ आणि सत्तरच्या दशकात गिरगावातील मॅजेस्टिक सिनेमागृह व सेन्ट्रल थिएटर (Mumbai theatres)
चित्रपटाच्या नावापासून (इश्क इश्क इश्कपासून प्रेमपर्यंत केवढी तरी) प्रेमाच्या संवादापर्यंत (जिस दिल मे प्यार न हो वो दिल ही क्या…