जुन्या हिंदी सिनेमाचे किस्से आज पुन्हा एकदा वाचताना खूप मजा येते. मागच्या आठवड्यात असेच जुने चित्रपट विषयक मासिक चाळताना एका
गोल्डन इरा मधील गाण्याच्या मेकिंगचे किस्से भन्नाट असतात. त्या काळात प्रत्येक कलावंत हा आपली कलाकृती दर्जेदार कशी होईल यासाठी प्रयत्न
अतिशय गोड गळ्याचे गायक तलत महमूद हे जितकी सुंदर गाणी गात होते तितकेच ते चांगले गुणग्राहक देखील होते. भारतीय सिनेमाच्या
ऐंशीच्या दशकात भारतीय चित्रपट संगीताचा ट्रेंड टोटली बदलला होता. आता मेलडीयस गाण्याची संख्या झपाट्याने कमी होत होती. फास्ट ट्रॅक आणि
गोल्डन इरा मध्ये प्रत्येक संगीतकाराने आणि नायकाने आपापले पार्श्वगायक निवडून घेतले होते. त्यांच्यासोबत त्यांच्या जोड्या जमल्या होत्या. पण मन्नाडे हे
निर्माता दिग्दर्शक रामानंद सागर १९६५ सालच्या ‘आरजू’ या यशस्वी चित्रपटानंतर नव्या चित्रपटाची आखणी करत होते. ‘आरजू’ हा रोमॅंटीक चित्रपट होता.
भारतीय सिनेमांमध्ये पाश्चात्त्य संगीताचा वापर पूर्वीपासून होत आहे. परंतु सत्तरच्या दशकाच्या उत्तरार्धात डिस्को संगीताचे आगमन झाले आणि पुढची आठ दहा
चाळीसच्या दशकात एका हिंदी चित्रपटातील गाण्याने देशातील तरुणांवर प्रचंड गारुड केलं होतं. या गाण्याने संपूर्ण देशभर एकच जल्लोष आणि उत्साह
काही निर्माता आणि दिग्दर्शकांचा आपल्या सिनेमातील गाण्यांसाठी विशिष्ट पार्श्वगायकासाठी आग्रह असायचा. एकतर त्यांची त्या पार्श्वगायकावर किंवा गायिकेवर प्रचंड श्रद्धा असायची.
भारतीय सिनेमाला जगभर पोहोचवणारे ख्यातनाम दिग्दर्शक सत्यजित रे यांनी १९७७ साली एक हिंदी चित्रपट बनवला होता ’शतरंज के खिलाडी’. सत्यजित