नेमकं सांगायचं तर, साठच्या दशकापासूनच दक्षिणेकडील प्रादेशिक भाषेतील चित्रपटांच्या दिग्दर्शकांची हिंदी चित्रपटसृष्टीत पावले पडू लागली. 'ॲनिमल'च्या तडाखेबाज यशाने दिग्दर्शक संदीपा
विनोद ही वाटते तितकी सोपी गोष्ट नाही. टायमिंग चुकलं, उच्चार बदलला तरी अर्थ बदलून अनर्थ ओढवू शकतो. हसं होऊ शकते.
ते दिवस राजेश खन्नाच्या विलक्षण क्रेझचे होते. त्याचा पिक्चर पडद्यावर यायचा तो सुपर हिट होण्यासाठीच. चित्रपटगृहांची जणू ती एक सवय
अमिताभ बच्चनने आपला जुहू येथील दहाव्या रस्त्यावरील बंगला आपली मुलगी श्वेता बच्चन हिच्या नावावर केल्याने त्यातून त्याचे आपल्या मुलीवरचे निस्सीम
बाईपण म्हणजे काय याच्या सगळ्या व्याख्या मोडून काढते ती खरी बाई या वाक्यावर आधारित दिग्दर्शक हेमंत ढोमे यांची फिल्म झिम्मा
चित्रपट दृश्य माध्यम असले तरी आपल्या चित्रपट प्रेक्षक संस्कृतीत ते डायलॉगसाठी जास्त लोकप्रिय आहे. एखाद्या कलाकाराच्या एक्स्प्रेशनला टाळ्या मिळण्यापेक्षा भारी
मिडियात असल्यानेच 'ध्यानीमनी' नसतानाच कधी, कोणती, चांगल्या संधीपर्यंत चालून जाता येईल काहीच सांगता येत नाही हो…संसारात छान रमलेल्या मुमताजने अनपेक्षितपणे
आपल्या पिक्चरवाल्यांचे काही अलिखित नियम आहेत. सुपरड्युपर हिट पिक्चरसारखेच धडाधड पिक्चर काढायचे आणि अशाच एकाद्या सुपर हिट पिक्चरमधील भूमिकेसारखीच भूमिका
'श्यामची आई' असे फिल्मचे नाव ऐकून तुम्ही डायरेक्ट जुन्या फिल्मबद्दल विचार करत असाल किंवा त्या फिल्मशी तुलना करण्याच्या मनस्थितीत असाल
'कांटो के खिंच के यह आंचल..' असं म्हणेपर्यंत चित्रपट गीत संगीत व नृत्याच्या जबरा चाहत्यांच्या डोळ्यासमोर विजय आनंद दिग्दर्शित 'गाईड'