गोरेगाव पश्चिमेकडील स्वामी विवेकानंद मार्गावरील फिल्मीस्तान स्टुडिओच्या विक्रीची बातमी जुन्या आठवणीत नेत असतानाच त्याचे पाडकामही सुरु झाले आणि अंथेरी पूर्वेकडील
‘शोले’च्या पन्नास वर्षाचे देश विदेशात जोरदार शोरदार सेलिब्रेशन सुरु असतानाच एक विशेष उल्लेखनीय गोष्ट आवर्जून सांगावीशी वाटते, ती म्हणजे पांछी
पडद्यावर आलेल्या चित्रपटांपेक्षा कधी कधी पडद्यावर न आलेले चित्रपट जास्त उत्सुकता वाढवतात.. त्यात ते चित्रपट दिग्दर्शक रमेश सिप्पीचे असतील तर?
आजच्या ग्लोबल युगातील डिजिटल पिढी मुंबईत रिक्षा असो, बेस्ट बस असो, लोकल ट्रेन असो, टॅक्सी असो, ओला उबेर असो, मेट्रो
प्रत्येक चित्रपटाचे आपले एक स्वतंत्र व्यक्तिमत्त्व असते हे बौद्धिक मास अपीलच्या गणितात चूक ठरते. उत्तम उदाहरण, ‘शान’ (Shaan) चित्रपट. ‘शोले’
जास्त नाहीत. फक्त आणि फक्त पन्नास वर्ष. रजनीकांत यांच्या मेहनती, अष्टपैलू, यशस्वी, चौफेर वाटचालीच्या प्रगती पुस्तकातील एक टप्पा. लोकेश कनागराज
इटलीतील बलोनियामधील ‘शोले’ चा अतिशय भव्य दिमाखदार प्रीमियरला जवळपास अडीच हजार प्रेक्षक. त्यात साठ टक्के इटालियन, वीस टक्के युरोपियन व
मल्टीप्लेक्स, ओटीटीचा प्रभाव जसजसा वाढत वाढत जातोय, तस तशी जुन्या काळातील एकपडदा चित्रपटगृह अर्थात सिंगल स्क्रीन थिएटर्सची वाटचाल अधिकाधिक अवघड
एकेक करत करत मुंबई तर झालेच पण राज्यातील, देशभरातील अनेक एकपडदा चित्रपटगृह अर्थात सिंगल स्क्रीन थिएटर्स काळाच्या पडद्याआड जाताहेत. काहींचे
‘आखरी दाव’ नावाचा चित्रपट होता हे फारसं लक्षात का येत नाही, कारण तो गल्ला पेटीवर यशस्वी ठरला नाही. चित्रपटाच्या जगात